اقتضاء جنگ در حکمرانی اقتصادی

با به صدا درآمدن ناقوس جنگ یکی از چیزهایی که انتظار می‌رفت همزمان با تغییر دکترین نظامی، رخ دهد، بازآرایی در #شیوه‌های_حکمرانی و بازنگری در سیاست‌ها به‌ویژه در زمینه #اقتصاد بود، چنان‌که بدیهی می‌نمود مدیریت در #شرایط_جنگی متفاوت با پیش از آن باشد.

به عنوان نمونه این‌که سیاستی برای کنترل #تورم از طریق انقباض پولی در دستور کار باشد، تداوم آن سیاست در شرایط جنگی که تامین #نقدینگی به‌ویژه برای سرمایه در گردش بنگاه‌ها اهمیتی دو چندان دارد، محل ابهام است.

یا در حالی که در شرایط #محاصره_اقتصادی دسترسی به بازار صادراتی با سختی مواجه گردیده و بنگاه‌ها ناگزیر از فروش داخلی برای تداوم فعالیت‌اند، لازم است با تجدید نظر در شیوه‌ها همچون تعیین #حداقل_دستمزد یا #مالیات_بر_ارزش_افزوده (به عنوان مالیات بر مصرف)، #تسهیلات_بانکی خُرد و نظایر آن، نسبت به افزایش قدرت خرید خانوار به منظور #تحریک_تقاضا چاره اندیشید.

یا در شرایط جنگی که به طور طبیعی #کسری_بودجه تشدید می‌شود، نمی‌توان مشابه قبل، ساختارها و مصارف دولتی را حفظ نمود و سازوکار تخصیص بودجه را به مانند قبل انجام داد.

از این‌ها گذشته و چنانچه راهکارهای مستلزم تجهیز منابع امکان‌پذیر نباشد، تدابیر تسهیل‌کننده‌ای همچون #بهبود_فضای_کسب‌وکار و کاهش مقررات زائد می‌تواند تا حد زیادی اثرگذار باشد.

به نظر می‌رسد دولتمردان بیش از آن‌که خوش‌باور به بازگشت به شرایط پیش از جنگ و یا رسیدن به شرایط موهوم پساجنگ و معطل نمودن کشور به تفاهم با دشمن باشند، بایستی خود را و کشور را برای شرایط #جنگ_فرسایشی آماده کرده و چشم‌انداز و برنامه‌ای متناسب با آن ارائه نمایند؛ و نخبگان نیز به جای پرداختن به دعواهای حیدری-نعمتی با این دیدگاه به طرح مساله و مطالبه بپردازند.

آن‌چه مسلم است اقتضاء دوران جنگ، بازنگری شیوه‌های مدیریت و اتخاذ تصمیمات سخت است. از این رو حاکمیت بایستی دست به #اصلاحات_انقلابی بزند که اولا <به نفع مردم‌> و ثانیا <ملموس برای مردم> باشد تا به تقویت #سرمايه_اجتماعی حاکمیت و افزایش #تاب‌آوری_ملی بیانجامد.

پی‌نوشت:
پیام رهبری به مناسبت #هفته_دولت نیز با پرهیز از دوگانه‌های موهوم، دربردارنده نوعی #عقلانیت است که اولویت را در شرایط جنگ فرسایشی، #انسجام_اجتماعی از رهگذر #مقاومت_اقتصادی می‌داند، نه صِرف #وفاق مبتنی بر #تفاهم_سیاسی